...θα ξαναζωντανέψει το φως του Απόλλωνα στους Δελφούς. Οι Νύμφες με τα γέλια και τις κρυστάλλινες φωνές τους θα καλούν τον θεό Πάνα. Κι αν δείτε την Άρτεμη σε κάποιο Δάσος να κυνηγά ή τον Ερμή να πετάει στους Ουρανούς, στέλνοντας μηνύματα θεών, μη διστάσετε να ευχαριστήστε τη Μητέρα Φύση, που μπορέσατε να αντικρύσετε τους θεούς που επέστρεψαν στον τόπο τους!

₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪

Η ΑΠΟΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΣΥΓΓΕΝΙΚΩΝ ΓΑΜΩΝ ΤΩΝ ΘΥΓΑΤΕΡΩΝ ΤΟΥ ΛΕΥΚΙΠΠΟΥ

Η αρπαγή των θυγατέρων του Λεύκιππου, Έργο του Peter Paul Rubens (1617)
    Ο Λεύκιππος Βασιλιάς της κάτω Μεσσηνίας νυμφεύθη τη Λευκοθέα, εγγονή του Ευρύτου Μελανέως και απόκτησαν τρεις θυγατέρες: Φοίβη, Ιλάειρα και Αρσινόη. Από τους περιπλεχθέντες, για τις πρώτες δύο Λευκιππίδες, Ιλάτιρα και Φοίβη, μύθους, γνωστότερος είναι ο σχετιζόμενος με την ματαίωση του γάμου των με τους ξαδέλφους τους, τους Αφαρετίδες (οι γιοι του Αφαρέως, Λυγκεύς και Ίδας).
   Κατ΄ αυτόν το μύθο οι Διόσκουροι οργισμένοι ένεκα πρότερης απάτης των Αφαρετίδων στη διανομή λαφύρων από κοινό αγώνα με αυτούς, απήγαγαν τις δυο Λευκιππίδες. Οι μνηστήρες αυτών καταδίωξαν τους Διόσκουρους στον Ταΰγετο και στον επακολουθήσαντα αγώνα φονεύθηκαν ο Λυγκεύς και ο Κάστωρ ενώ ο Δίας κεραυνοβόλησε τον Ίδαν.
    Αυτός ο μύθος της αποτροπής συγγενικών γάμων ενέπνευσε αρχαίους ποιητές, έκαστος των οποίων μετέβαλε με παραλλαγές τον μύθο, αλλά και πολλούς καλλιτέχνες αρχαίους και νεωτέρους χρόνους. Εκτός των αγγειογραφιών που υπήρξε προσφιλές θέμα η σκηνή της αρπαγής, όπως του περίφημου Μειδίου επί γνωστού αγγείου στο Βρετανικό μουσείο, γλύπτες και ζωγράφοι ασχολήθηκαν με το ίδιο θέμα, όπως στα ανάγλυφα του ναού της Χαλκιοίκου Αθηνάς και του θρόνου του Αμυκλαίου Απόλλωνα, καθώς και στον ναό των Διοσκούρων στην Αθήνα, (τοιχογραφία του Πολυγνώτου). Εκ των νεώτερων έργων περίφημος είναι ο πίνακας του Rubens  ‘Η αρπαγή των Λευκιππίδων’ (Μουσείο Μονάχου).